Rosita Tahon

Untitled document

PATRONES DER VOLKSMUZIEKLIEFHEBBERS

Het gezin Tahon, 8 kinderen, leefde in het dorpje Elverdinge enkele kilometers ten noordoosten van Poperinge. In januari 1956 ging de familie zoals dat heet "om economische redenen" zich in het Brusselse vestigen.

Dat kleine Rosita het grootste deel van haar leven langs muzikale paden zou wandelen lag niet voor de hand. Er waren natuurlijk vader en broers die de noten van de balken bliezen, maar zij had andere prioriteiten. Rosita verkoos de lichamelijke boven de muzikale expressie. Het turnen werd een levensdoel, een passie. Niemand verbaasde zich erover dat Rosita, samen met twee andere vriendinnen naar Parnas toog met de bedoeling zich te laten opleiden tot leerkrachten lichamelijke opvoeding. Dat lichamelijk opvoeden bleek geen enkel probleem te zijn, maar er waren ook nog vakken zoals fysica en dat was er te veel aan. Een jaar overdoen zat er in die tijd nu eenmaal niet in. Het grote gezin Tahon kon een extra kostwinner best gebruiken en dus ging Rosita dan van lieverlee lappen katoen aan elkaar stikken tot sportkledij. Zo bleef er toch nog een beetje voeling ...

"Volksdansen is ook turnen", dacht Rosita en zij werd meteen een fanatiek dansend lid van de volksdansgroep Vreugd waar haar kersverse lief zich als grote roerganger had aangediend. Er ging voor haar een wereld open. Waarschijnlijk moet het al die jaren ook bij haar wel onbewust hebben geleefd die passie voor volkse gebruiken, muziek en dans, anders zou ze er zich niet zo meteen hebben laten in meevoeren.

Toen begonnen voor haar en voor Herman de avontuurlijke jaren. Het liet zich toen al raden dat Rosita met haar Herman geen rustig leventje zou leiden. Het gistte en bruiste rondom hem. Elke dag was er een nieuw initiatief en verassingen vielen als kwartels uit de lucht. Zij leefde tegen honderd per uur. Zonder het goed te beseffen zaten zij midden in het Kliekske-avontuur. Tussendoor vonden zij in dat voor hen zo bijzondere jaar '69 nog de tijd om te trouwen. Precies negen maanden later werd Anneleen geboren.

Nu wordt het bittere ernst, zou je denken. Ernst misschien wel, maar bitter ...? Zo kreatief als ze waren in hun muzikale bezigheden, zo vindingrijk lostten zij ook hun familiale problemen op. En van haar huis maakte zij een oord van ongedwongen gastvrijheid. Honderden binnen- en buitenlandse, muzikale en andere gasten verbleven er. En na de zoveelste pint kun je er altijd een kloeke boterham krijgen zodat je min of meer presentabel huiswaarts kunt keren.

Naarmate 't Kliekske belangrijker werd in hun leven, ging Rosita zich meer toeleggen op de muziek. Op het podium was zij niet het meisje dat enkel op de trommel slaat en af en toe ook een liedje mag zingen. De selfmade woman leerde draailier, viool, hommel en harmonika spelen en vindt moeiteloos op elk melodietje een tweede stem.

Uit : Kwarteeuw Kliekske (door Jan Heyvaert en Walter Evenepoel)